Alsof ze een thuiswedstrijd speelde, zo stond Maartje Goderie op het veld in Laren. De captain van Den Bosch werd door vele bekenden uitgebreid gefeliciteerd met het zoveelste succes. Maar hoeveel landstitels de middenvelder nou op haar naam heeft staan, dat weet Goderie zelf ook niet exact.

‘Ik vind dat altijd zo’n moeilijke vraag’, geeft Goderie schoorvoetend toe. ‘Want ik weet nooit precies het antwoord daarop. Dat is heel lelijk, maar ik denk dat ik nu elf keer landskampioen ben. Nee, het is bijna niet meer bij te houden. Maar dat zegt niets over hoe mooi dit is en het intense geluk dat een titel geeft. Het is een waanzinnig gevoel. Heerlijk.’

Van die vele titels waren er maar weinig die Goderie buiten de eigen Oosterplas binnenhaalde. ‘Vraag me niet in welk jaar, want ik ben ik zulke feitjes dus heel erg slecht, maar ik ben een keer eerder ‘uit’ kampioen geworden. Dat was bij Amsterdam. Dat was zo konings. Natuurlijk is het mooi om bij je eigen publiek kampioen te worden, maar hier de winst pakken is ook wel heel bijzonder.’

‘Laren draaide een foutloos seizoen. Dat is knap. Ze hebben niet van ons gewonnen, maar Laren kwam terecht als eerste de competitie uit. Maar play-offs zijn iets anders. Dan telt het niet meer wat je hebt gedaan. Dan komt het op een ding aan: keihard knokken en weten hoe je finales moet spelen. Het hoeft op dat moment niet meer met mooi hockey. Dat zag je zaterdag. Zo’n briljante wedstrijd was het niet.’

Wat was het speciale aan de titel van het seizoen 2011-2012? ‘Voor mij is ieder jaar uniek. Dat meen ik. Zo was vorig seizoen bijzonder omdat het mijn eerste was met de groep in deze samenstelling, waarin ik captain ben. Maar het dan nog een keer te flikken, dat is echt geweldig.’

‘Ik heb er nu nog geen woorden voor. Het is nog heel onwerkelijk. Ik moest ook gewoon huilen van vreugde. Ik ben dan zo trots op iedereen die hier staat. We hebben het dit jaar echt als een team gedaan. Iedere dag was er iemand anders goed. Als de een niet thuis gaf, deed de ander dat wel. Het was het jaar van het collectief.’ (@ReemtBorcherts)

Foto: KNHB/Koen Suyk

'Eindelijk', verzuchtte Philip Thiadens zaterdagmiddag. Zijn ploeg verzekerde zich in twee duels van handhaving in de Rabo Hoofdklasse. De speler had een groot aandeel in het met 7-0 gewonnen duel tegen Tilburg. Hij maakte een zuivere hattrick in de tweede helft.

Het seizoen is voorbij, Den Bosch speelt volgend jaar weer 'gewoon' in de Hoofdklasse. De ploeg die in de winter nog maar twee punten achter de naam had staan, raakte met de nieuwe coach Marc Lammers in een flow en bleef altijd in een goed einde geloven.

'Dat was ook onze basis', vertelde Thiadens zaterdag. 'Het omslagpunt beleefden we op het moment dat Marc achter ons ging staan. We trainden en werkten keihard. Vervolgens wonnen we van Bloemendaal, van Kampong, van Hurley en ga zo maar door. De tweede seizoenshelft was om van te dromen. Ik heb er geen woorden voor.'

Op hetzelfde moment voegden de vrouwen die net landskampioen waren geworden zich bij de mannen op het veld. 'Kampioenen', klinkt  het over en weer. Iedereen is in extase. Thiadens: 'Het was in Tilburg tijdens het eerste duel nog spannend. We wilden het in twee wedstrijden gewoon afmaken. Toen we hoorden dat de vrouwen de landstitel hadden gehaald, gaf dat ons inspiratie voor onze wedstrijd.'

Net als Matthijs Brouwer, maakte ook Thiadens drie goals in het duel. 'Eén groot feest', lachte hij. 'Op een gegeven moment vliegt alles in het doel. En dan gaat het publiek ook nog eens achter ons staan en gaan we los. Zij staan er al de hele tweede seizoenshelft. De hele club bleef in ons geloven.'

Foto: KNHB/Frank Rozendaal

Met een snik in haar stem stond Rotterdam-verdediger Tarryn Bright zondagmiddag op het veld in Heiloo. De Zuid-Afrikaanse international was kapot van de degradatie van haar ploeg. Veel tijd om te treuren had Bright echter niet. Want een dag na de droeve aftocht van Rotterdam moet zij alweer het veld op.

Vandaag begint Bright namelijk met het Zuid-Afrikaanse nationale team de voorbereiding op de Olympische Spelen in Londen. Op het veld van Pinoké komt de ploeg van Giles Bonnet bij elkaar. Niet alleen Bright, maar ook haar Rotterdamse teamgenoten Marsha Marescia en Kathleen Taylor maken deel uit van de selectie van Zuid-Afrika.

‘Natuurlijk kwamen we zondag het veld op met het idee dat we konden winnen’, zegt Bright, die eerder met Forward afdaalde. ‘In de eerste helft deden we het goed en domineerden, maar maakten we de kansen niet af. De Terriërs strafte ons doordat zij hun mogelijkheden wel maakten. Uiteindelijk is de score een eerlijke afspiegeling van de wedstrijd. Maar het doet wel pijn.’

‘Het is niet makkelijk om op dit veld te spelen. Maar omdat we vorige week hier ook al waren, wisten we wat we konden verwachten. Het veld is dus geen excuus. Het was al wel even terug dat ik op een zandveld had gespeeld. De laatste keer kan ik me amper herinneren. Waarschijnlijk was het een jaar of tien geleden. Op Rotterdam hebben we het geluk dat zo’n goed en snel veld hebben. En op dit, wat flink langzamer was.’  

Terwijl het publiek in Heiloo de kelen schor schreeuwt tijdens de huldiging van hun stuntploeg, beseft Bright dat bij haar de knop snel om moet. Hoewel de Spelen gevoelsmatig mijlenver weg lijken te zijn, komt het toernooi op het blauwe veld in Londen ook voor de Zuid-Afrikaanse erg dichtbij.

‘We beginnen maandag met onze nationale ploeg. Nadat we daar drie dagen ons kamp opslaan, hebben we een stage van tweeënhalve week op het programma staan. Eigenlijk is er dus amper geen tijd om hierover na te blijven denken.’ (@ReemtBorcherts)

Foto: KNHB/Frank Rozendaal